مسئله سوم اگر كسى دو چشم ديگرى را از بين ببرد تمام ديه را بايد بدهد و اگر يكى از آن دو را تباه سازد نصف ديه بعهده‌اش مىآيد اعمّ از آن‌كه چشم صحيح بوده يا احول و يا اعمش و يا جاحظ باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مرض [ عمش ] در چشم آن است كه قوّه بينائى ضعيف بوده مضافا به اينكه در اكثر اوقات اشك از آن ريزان باشد . و مقصود از [ جاحظه ] آن است كه عضو مشتمل بر سياهى و سفيدى بسيار بزرگ و بر خلاف معمول باشد . سپس مىفرماين : يا غير اين عيوب از نقائص ديگر مثل اينكه چشم [ جهراء ] يا [ رمداء ] و يا غير اين معايب را داشته باشد اما اگر سفيدى در چشم حادث شده باشد در صورتى كه قوّه بينائى با آن باقى بوده بطوريكه بنحو كمال و تمام اين نيرو محفوظ باشد پس هرجانى تمام ديه باز ثابت و مستقرّ است و اگر قوّه مزبور نقصان پيدا كرده باشد بحسب مقدار نقصانى كه حادث شده از ديه كم مىگردد . البته در مقدار و ميزان نقص بايد برأى حاكم رجوع نمود . قوله : او حولاء : مقصود آنست كه چشم لوچ و و دو بين باشد . قوله : عظيمة المقله : كلمه [ مقله ] بضم ميم و سكون قاف عبارتست از پيه كه در حدقه چشم قرار گرفته و مشتمل بر سفيدى و سياهى است . قوله : كالجهراء : كسى را گويند كه در نور خورشيد بينائى نداشته باشد .